Episode 11 – Science Fiction, Jesu & les Francais

1979, een song over robot prostituees. Traag, geen refrein, obscure lyrics, ruim vijf minuten lang en toch meer dan één miljoen exemplaren verkocht van deze single. Een van de meest onwaarschijnlijke nummer 1 hits ooit. Dit is het nummer dat inmiddels gezien wordt als de start van synthpop.

Tubeway army was een drie mans punkband.In the studio I saw a mini-moog sitting in a corner. I switched in on and it was the most powerful sound I had ever heard. I went to the record company and told them I wanted to do a punk album with synthesizers and they thought it was horrible.

De single werd gereleased als een picturedisc, waardoor het een verzamelitem was. Dat bracht het nummer op 90 in de hitparade. Daardoor kwam het in aanmerking voor ‘Bubbling under’ op Top of the Pops, dat was één plekje voor nieuwe muziek die nog niet in de top 40 stond. Het ging tussen Tubeway Army en Simple Minds. TA won omdat de redactie hun náám interessanter vond.  Ik mocht in de uitzending komen en koos ervoor om te gaan als een personage uit mijn science fiction verhaal. We vielen op bij Top of the Pops, waar we optraden als.  

Als teenager werd Gary hij gediagnosticeerd met Asperger. Al zijn vroege liedjes gingen over alleen zijn en niet begrepen worden, hij merkte dat hij de wereld anders zag dan anderen. Hij dompelde zichzelf onder in de wereld van de Science Fiction, las veel Philip K Dick, en JG Ballard (Comsat Angels, weet je nog?) en schreef zelf ook dat sort verhalen. De tekst van dit nummer is gebaseerd op een kort verjhaal over het leven in Londen in de verre toekomst – in 2009.

These machines – “friends” – come to the door. They supply services of various kinds, but your neighbours never know what they really are since they look human. The one in the song is a prostitute. It was released in May 1979 and sold a million copies. I had a No 1 single with a song about a robot prostitute and no one knew.”
We hebben hier bij The Infected al meerdere Scandinavische bands voorbij horen komen. Vooral Goof lijkt een voorliefde te hebben voor landen waar naast elkaar naar het leven staande motorbendes en in de brand gestoken kerken ook prachtige post-punk, goth en dergelijke vandaan komt. Zo staat bv Zweden ook bekend om de vele death metal bands.

Ik heb dat eens even uitgezocht en dat krijg je een heel aardig overzicht. Zo heeft de VS blijkbaar 72 metal bands, zowel actief als niet actief, voor elke miljoen inwoners. Indrukwekkend? Daarmee passeren ze in ieder geval Engeland. Dat zou toch de geboortegrond moeten zijn van metal, met bands als Black Sabbath en Led Zeppelin, maar met een dichtheid van slecht 69 bands per 1 miljoen inwoners staan ze achter de VS. Maar zowel de VS als de UK vallen volledig in het niet bij Scandinavië, een regio die met recht het epicentrum van metal genoemd kan worden:
4. IJsland: 341
3. Noorwegen: 399
2. Zweden: 428
1. Finland 630 bands

Nou, Tiamat is van origine zo’n typische death metal band uit Zweden en ze zijn inmiddels ruim 30 jaar bezig. Een groot verschil met andere band is wel dat ze zich langzaam maar zeker hebben omgevormd tot “symfonische” black metal, anders had ik ze vanavond niet gedraaid natuurlijk. De band’s roots laten zich overigens niet verloochenen, zanger/gitarist/keyboardspeler Johan Edlund, die de vaste kern van de band vormt, liet zich ooit Hellslaughter noemen en Tiamat zelft komt voort uit een band met de naam Treblinka die vooral hun faam te danken hebben aan platen met titels als Crawling in Vomits en Sign of the Pentagram. De band is sinds 1987 vernoemd naar Tiamat, “a personification of the primordial sea from which the gods were first created” en hoewel de band nog lijkt te bestaan is het wel stil geworden rondom de mannen en dat is zonde want ik ben benieuwd hoe de band zich verder zou hebben ontwikkeld. Dit nummer komt van het album The Scarred People uit 2013.
Wederom een jonge, en erg goede band die ik ben tegengekomen in mijn Spotify Weekly. Second Still, ze komen uit Brooklyn en spelen prachtige, donkere post-punk. Opgericht in 2014. Ryan en Alex hebben elkaar op de middelbare school ontmoet en maken samen muziek vanaf 2007. Later zijn ze naar NY verhuisd en inmiddels hadden ze een ruime collectie aan muziek instrumenten en ook demo’s. Ze zijn op zoek gegaan naar een zanger en in NY ontmoetten ze Suki (een dame). Ze zat eerst in een Shoegaze band (Sua) maar slot zich aan bij Alex en Ryan. De klik was er gelijk en het trio verhuisde naar LA om hun muzikale droom waar te maken.

De band naam? Die hebben ze ontleend aan een nummer van de band “Modern Eon” uit de vroege jaren ’80 dat Second Still heet. Een paar bandleden van Modern Eon hebben contact gezocht met Second Still om aan te geven dat ze enorm fan zijn van hun muziek. Dat is natuurlijk brandstof om vooral verder te gaan. Als de muziekgoden die je vereert dat zeggen tegen je.

Na de nodige gigs in half gevulde of vrij lege zalen hebben ze in 2017 tractie gekregen en hun self titles album uitgebracht. Er staat geen slecht nummer op !
Ze klinken dus vrij donker, en dat gaat vanzelf binnen deze band. In hun eigen woorden: Our music leans more towards the darker side of post-punk. It’s not that we’re intentionally trying to sound dark, the songs just naturally develop that way. We put our negative experiences and feelings into a song, but ultimately the music is used as a way of transcending that negativity.
Jesu is een muziekproject van Justin Broadrick, een in Birmingham woonachtige muzikant en producer. De man komt uit een behoorlijk extreme hoek qua muziek. Hij zat in grindcore band Napalm Death en industrial georrrienteerd Godflesh. Ergens in 2002 beleefde Justin een ‘nervous breakdown’ en toen ‘ie daar een beetje van was hersteld richtte hij zijn aandacht op een nieuw project: Jesu dat hij vernoemde naar het laatste nummer van de laatste plaat van Godflesh. Het eerste werk dat hij hiermee produceerde, een EP onder de naam Heart Ache, bestond uit twee 20-minute-long meditations. Voor het daaropvolgende werkje daarentegen vroeg hij Ted Parson, die ook drumde bij Godflesh en Swans -daar zijn ze weer- wat er toe leidde dat de nummers nog maar half zo lang waren. Maar nog steeds ambient, droning, and semi-industrial extrapolations. Daarna volgt een zoektocht naar een eigen geluid waarvan Justin zelf zegt “I’m quite accustomed to alienating my ‘fans.’”
Er komen een paar split albums uit, bijvoorbeeld met Envy en Battle of Mice. En dan volgt in 2009 Infinity met daarop het nummer Infinity dat 50 minuten duurt. Hij bood Infinity aan via zijn eigen webstore Avalanche Recording en later dat jaar kwam het album ook beschikbaar via digitale download waarmij hij volgens mij best snel was. Broadrick graaft dan steeds dieper en donkerder en dat leidt dan in 2013 tot Everyday I Get Closer to the Light from Which I Came, een plaat met 5 nummers met invloeden uit dub, post-punk en electronic muziek. Op die plaat staat ook het nummer dat ik vanavond met jullie wil delen: Homesick.

Dear Deer. Postpunk, Cold Wave. Duo, Federico en Sabatel. Opgericht in 2015.
 Komen uit Lille Noord Frankrijk, een liefdesverhaal.
Invloeden Cold Wave (Wire), maar ook No Wave-invloeden (Swans).
 De bandnaam komt van een song van Corpses As Bedmates: Dear Dear. Ze maakten daar Dear Deer van omdat het bij hun idee past om met woorden en geluiden te spelen. En het was ook duidelijk voor hen dat de naam Dear Deer naar de dualiteit verwees, en dus het duet.
Opnemen doen ze thuis, liefst in de badkamer.
Dit is een cover van een nummer van She Past Away, de Turkse zeer met de scene geconnecteerde helden die een album vol samenwerkingen maakten, X. Dit nummer is daarvan afkomstig. Ze starten een optreden altijd met maskers op, als uitnodiging voor het publiek om dichterbij te komen en te komen ontdekken.
De band bestaat uit 2 broers (Philippe en Hervé Lomprez)  uit Noord-Frankrijk  die grote bekendheid hebben verworven in de Goth scene van de vroege jaren ‘80. Vooral met het nummer “The Last Song”. Midden jaren ’80 zijn ze opgeschoven naar meer electronisch, Industrial.  

Bandnaam: Als je op Google gaat zoeken naar “Trisomie 21” kom je erachter dat dat staat voor het extra chromosoom dat het syndroom van Down veroorzaakt.
Tegenwoordig is men al snel offended door zo’n naam vermoed ik.

Zelf zeggen ze over de keuze van juist deze naam:
The idea comes from the observation that people with Down’s syndrome are very sensitive and intuitive people, contrary to many so-called “normal” people. This difference, combined with the fact that they could one day use it in the service of music and thus create a new genre seemed interesting to us; moreover, we wanted to shake up prejudices
De muziek: Toen ze 16 waren, zijn ze muziek gaan maken en hebben ze zich laten inspireren door, jawel, Kraftwerk, YELLO, PIL en de films van George A. Romero. En dan weten jullie wel welke films dat zijn, toch? Hun muziek bestond vooral uit soundscapes, en Engelstalige zang (met een dik Frans accent natuurlijk). Eigenlijk was dat niet cool, want de Franse Wave bandjes zongen allemaal in het Frans.

Hun derde album (Chapter IV, super logisch) bevatte het nummer The Last Song. Dat overigens als eerste nummer op het album staat om het nóg logischer te maken.
Dit album heeft de deuren geopend voor Trisomie 21, ook international. En dat kwam niet door de opname en weergave kwaliteit van het album. Want veel persingen werden alleen in mono afgespreeld. Later is het album opnieuw gemixed en uitgebracht, maar dan alleen op CD in 1987..

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s