Episode 7 – Shownotes

The Eternal Afflict begon als een samenwerking tussen Markus Borowski en André Kampmann ergens eind jaren 80 in Essen bij onze oosterburen. In eerste instantie opereerden ze onder de naam Romantic Affliction. Ik moet zeggen dat ik nog nooit van ze had gehoord ondanks dat ze best een aardige catalog bij elkaar hebben gespeeld. Ze stopten er in 1995 alweer mee vanwege, ja hoe noemen ze dat, onenigheid over het te voeren beleid zullen we maar zeggen. Maar zoals dat gaat, in 2001 vonden de heren elkaar weer en het laatste wat ik van ze kon vinden is een album uit 2014 maar ze geven blijkbaar ook nog steeds concerten. Op hun latere werk zijn ze wel wat meer de kant van industrial op gegaan, moet je voor in de stemming zijn. Daarnaast vraag ik me bij het beluisteren van The Eternal Afflict of het toch niet stiekem een remix van Scooter is of zo.
Je moet voor de grap eens op zoek naar de officiele website van de mannen, dan kom je via https://web.archive.org op zo’n fijne oude flash site, je weet wel, waar zo’n % tellertje loopt.
Maar eerlijk is eerlijk, dat nummer San Diego, dat krijg ik maar moeilijk uit mijn hoofd.
Dit was de Insta Outcast van deze week. Net uitgekomen, Television Nation van Mind in a box en Thyx. Natuurlijk gaat het over de impact van televisie, die mensen rustig maakt, dom maakt, passief en uiteindelijk inert totdat de dood erop volgt. Het aparte is dat het lijkt alsof het een samenwerking is tussen twee bands, Mind in a box en Thyx. Maar dat is niet echt zo.
Stefan Poiss is van origine een video game muziek designer uit Oostenrijk. Mind in a Box was een Techno/Futurepop/Electropop kwartet waarmee hij een vierdelige serie sci-fi concept albums maakte, actief van 2004 tot 2017. Onder de naam Thyx maakte diezelfde Poiss samen met Josh Kreger muziek die je eerder zou kunnen omschrijven als een soort industriële metal. Josh Kreger schreef ook de tekst van Television nation.
Dit nummer is dus een samenwerking van twee bands van Poiss –  of misschien gewoon een slimme manier om de naam van beide bands te gebruiken om meer aandacht te krijgen voor zijn nieuwste release?
Frank (just Frank) Do the Soviet
Duo van Amerikaans-Franse afkomst. Het is sinds 2013 stil rondom deze band, ik heb ze gelukkig nog zien en horen optreden tijdens Grauzone festival in Amsterdam in 2013, weggestopt in een klein zaaltje in de Melkweg (Echo & The Bunnymen speelde er ook, net als The Chameleons)
Ze zijn in 2002 begonnen met muziek maken en in 2010 kwam hun eerste album uit: The Brutal Wave. Die albumtitel refereert naar een periode uit de geschiedenis. In Frankrijk na de Tweede Wereldoorlog ging men de vrouwen opzoeken die met Duitse soldaten hadden geslapen. Vaak werd hun hoofd kaal geschoren maar er zijn nog veel ergere dingen met hun gebeurd.
De mensen die dat deden waren woedend omwille van de immorele dingen die anderen gepleegd hebben terwijl ze zelf het immorele pad op gaan…  In de muziek van Frank (Just Frank) speelt de dualiteit tussen het goede en het slechte in de mens een belangrijke rol.
Have a Nice Life is een duo uit Conneticut mixing gloomy ambience met droning shoegaze en een laagje post-punk, omarmd als de kampioenen van de distressed and depressed. Ergens in de mid 2000s begonnen Dan Barrett en Tim Macuga met de band, ze speelden in die tijd veel op ‘open mike’ events maar toen ze erachter kwamen dat ze met hun desolate muziek vooral mensen wegjaagden, bleven ze voortaan maar thuis om daar te experimenteren, bijvoorbeeld met lo-fi.

Zonder al te veel verwachtingen lanceerden ze in 2008 hun eerste album Deathconsciousness online op hun eigen label Enemies List Home Recordings. Ze maakten er meteen maar een dubbelaar van vol met post-rock, shoegaze, en melancholieke post-punk. Er was verder geen noemenswaardige marketing maar dankzij online communities als Sputnikmusic en 4chan’s /mu/ begon het een eigen leven te leiden.

Het nummer Bloodhail komt van dat album Deathconsciousnes uit 2008. De charme van het nummer wordt voor mij wel samengevat in een commentaar op Youtube “That bass is thicker than oatmeal made out of cement”
Then Comes Silence is een Zweedse band, actief sinds 2012. De fascinatie voor dood, doom, spiritualisme and verval verbindt de leden van THEN COMES SILENCE, samen met een voorkeur voor noiserock, goth, shoegaze en psychedelica. The band brengt naar eigen zeggen “darkness and romantic death via music and sounds, performed on guitars at deafening volume. Cathartic, distorted and effect-laden”. Vaste Infected luisteraars kennen hen al van ‘All Tomorrow’s Parties’ de geweldige quarantine cover die we in de tweede episode speelden.

In 2017 tekenden ze bij een major label (Nuclear Blast) en zijn ze in een stroomversnelling gekomen. Ze mochten voor het eerst met een flink budget de studio in, maar achteraf waren ze daar niet super tevreden over en dat leidde ook tot een nieuwe line-up, waarmee ze inmiddels twee jaar spelen. Hun nieuwe album, Machine is het voorlopige hoogtepunt van de band. We interviewden oprichter, zanger, en main songwriter Alex, klik deze link om het hele interview te lezen.

”We need to be creative and find new ways to reach out. We recorded two quarantine sessions back in April. The ‘Christine’ cover for the live stream GOTHICAT FESTIVAL and ‘All Tomorrow’s Parties’ just to cheer up a bit. In May we did a live stream show on Youtube, Facebook and Twitch.” We want to keep working hard. Music, arts, films and books are more important than ever. The society needs to give it the attention it needs. Culture is important for your good health. Remember, there is life after Corona!”

Dit is de opener van hun net uitgekomen album Machine: We lose the night
Allerseelen (alle zielen) – Knistern
Oostenrijkse groep die hun muziekstijl zelf omschrijft als “Fin de siècle military pop”.

Ze schuwen ook niet om in muziek en voorkomen wat Nazi symboliek te gebruiken. Maar allemaal om een punt te maken in hun kunst. Om de invloed van totalitaire en autoritaire structuren aan te kaarten. Mij zal het eigenlijk een worst zijn, en het gaat mij om de muziek. Het is innovatief, en lekker. Zoals dit nummer: Dieses Knistern
Paradox Obscur werd in January 2014 opgericht door Toxic Razor & Kriistal Ann -ik vermoed dat het niet hun echte namen zijn- om wat meer vorm te geven aan hun ambities om ‘minimal’ muziek te maken. Donkere synthesizers gehuld in electronische spiralen. Ze nemen al hun muziek in real-time op waardoor -naar eigen zeggen- de essentie en magie van het moment worden gevangen. Het Grieke duo is wel wat zwaar op de hand getuige het antwoord op de vraag wat hun bedoeling met de band is:
Paradox Obscur is a path within the shadows of a crestfallen battlefield coughed to unveil the infinite light, without real purposes but just to bring pure gritty raw morbidity into a dying incorporated carcass… The sound is the vehicle to unfold the vigorous spells of eerie synth-scapes.  
Het nummer A different hum komt van hun album Artifact uit 2017 en je moet de officiele clip op Youtube maar eens kijken, prachtige gedaan en die zangeres blijft ook wel even hangen in je hoofd.
Vince Clarke was ooit de grote songwriter en zanger van Depeche Mode, in de tijd van Nodisco en I Just Can’t Get Enough. In zijn tijd was Depeche Mode een springerige synthpop band, een guilty pleasure, een beetje kinderachtig met weinig credibility. Maar Vince wilde geen frontman zijn, klikte niet echt met de rest en verliet de band, om later Yazoo (met Alison Moyet als frontvrouw) en Erasure (met Andy Bell) te starten.

Met het vertrek van Clarke was Depeche mode aangewezen op Martin Gore als songwriter en werd de band volwassener en het imago donkerder. Er werd geflirt met de zelfkant, gekoketteerd met SM en openlijk gezongen over donkerder thema’s zoals depressie. Het kostte twee albums tijd, maar op het derde Album Black Celebration heeft Depeche Mode dankzij de songwriting van Gore en de synthesizers van Alan Wilder hun eigen geluid gevonden. Dat was ook het geluid dat van hen de eerste alternatieve stadium act zou maken.

Gore was in Berlijn gaan wonen en experimenteerde er daar op los met drugs en SM. Zanger Dave Gahan, destijds net getrouwd en super braaf vond dat maar niks overigens (!). Anton Corbijn had Depeche Mode eerder “een stel mietjes” genoemd, maar door de donkere kwetsbaarheid en openheid van dit album raakte hij toch geïnteresseerd. Vanaf dit album begon hij de visuele identiteit en de clips voor de band voor zijn rekening te nemen.

Het opnameproces van Black Celebration was heel pijnlijk, Er waren enorme spanningen in de band die als experiment 40 dagen werd opgesloten in een afgelegen studio met lange werkdagen en zonder één dag vrij. Toen ze, bijna uit elkaar, eindelijk klaar waren en de nummers aan Daniel Miller, de baas van Mute lieten horen was zijn reactie: “The Songs Aren’t Good Enough, There Aren’t Any Singles and It’ll Never Get Played on the Radio”— wat later de titel van de documentaire zou worden over de band in deze periode. Dit is het échte doorbraak album van Depeche Mode. Black celebration
Clan of Xymox – Smile Like Heaven
Na Twist of Shadows (echte goth) viel het album “Phoenix” (waar dit nummer af komt) niet in goede aarde bij de fans. Ze vonden het te commercieel, en dat hoor je ook wel in alle eerlijkheid. Het album is verguisd en heeft weinig aandacht gekregen, maar ik vind het zeker niet zo slecht als men beweert. Ook al vond ik hun eerdere albums veel beter.

Het nummer Smile Like Heaven is gewoon prachtig. De Nederlandse Ronny Moorings laat de zang over aan Anke Wolbert.
Phoenix was de zwanenzang van een band die nog steeds vol talent zat, maar Xymox had een dilemma: mainstream of underground.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s